Poziom wapnia i albuminy w surowicy u ocalałych w porównaniu z osobami, które nie przeżyły po krytycznym urazie

Cel: ranni pacjenci, którzy wymagają agresywnej resuscytacji dożylnej (IV ) płyny i produkty krwiopochodne często powodują niski poziom wapnia w surowicy (CA) i albuminy (ALB) na oddziale intensywnej terapii (OIOM) w wyniku tej terapii. Celem tego badania podłużnego było określenie przebiegu CA i ALB w czasie podczas przyjęcia na OIT u ocalałych (S) w porównaniu z osobami, które nie przeżyły (N) po dużym urazie. Projekt badania ma na celu sprawdzenie, czy CA, ALB lub CA skorygowane o albuminę mogą być wykorzystane jako wskaźniki przeżycia pacjenta po krytycznym urazie.

Materiały i metody: Wartości CA i ALB odnotowano retrospektywnie u 64 losowo wybranych osób (S = 32 i N = 32) przyjętych na OIT na 3 lub więcej dni. Punkty danych CA i ALB podzielono na 6 przedziałów czasowych opieki OIT. Uzyskano wartości średnie i błąd standardowy średniej dla każdej klatki, aby zobrazować różnice parametryczne w profilach czasowych dla S w porównaniu z N. Do określenia wpływu transfuzji krwi na poziom CA i ALB wykorzystano analizę podgrup. CA skorygowany o albuminę obliczono dla każdego pacjenta w każdym punkcie pomiarowym, a następnie podzielono na 6 przedziałów czasowych opieki OIOM. Parametryczny test t i nieparametryczna analiza sumy rang zastosowano do oceny zdolności CA skorygowanych o CA, ALB i ALB do odróżnienia S od N. Każda zmienna predykcyjna została uszeregowana, podzielona na kwartyl ) i skorelowane z prawdopodobieństwem przeżycia pacjenta (mianowicie stosunkiem S do N w każdym kwartylu).

Wyniki: Analiza parametryczna i nieparametryczna zebranych danych wskazuje, że wzorce odpowiedzi CA były znacząco różne (P < 0,00005) w S i N. Profile czasowe CA i ALB wykazały podobne zmniejszenie zarówno S, jak i N podczas fazy resuscytacji (tj. „Hipokalcemia urazowa”). Ale z tych punktów nadiru wzorce odpowiedzi CA w S wykazywały tendencję do stałego zwiększania się do normalnego poziomu (tj. „Osoby odpowiadające”), podczas gdy N nie wykazywał takiego wzrostu wartości CA (tj. „Osoby nie odpowiadające”). Dane ujawniły, że prawdopodobieństwo przeżycia u pacjentów po urazie po 3 dniach OIT jest proporcjonalne do odpowiedzi w górę CA z wartości obniżonych występujących po początkowej resuscytacji. Zmniejszone poziomy CA po 3 dniach OIT były związane ze zmniejszeniem przeżycia (Tabela 1). Testowanie sum rang wykazało, że wartości CA skorygowane o ALB tworzą mniej oczywistą różnicę w S i N niż nieskorygowany CA. Analiza podgrup wykazała liniowy spadek poziomów CA i ALB wraz ze wzrostem jednostek krwi przetoczonych podczas leczenia z powodu urazu.

Wnioski: Zmiany CA podczas opieki na OIT wykazują odmienne wzorce odpowiedzi (P < 0,00005) u ocalałych w porównaniu z osobami, które nie przeżyły. Wielkość odpowiedzi w górę w CA po fazie resuscytacji płynowej jest markerem, który koreluje ze zdolnością pacjenta do wytrzymania fizjologicznego stresu napotkanego podczas leczenia na OIT po poważnym urazie. Nasze odkrycia wskazują, że nieskorygowane wartości CA są lepszym przewodnikiem przy uzupełnianiu wapnia terapii u pacjentów po urazach niż CA skorygowane o albuminę. Badanie to sugeruje, że wzorce odpowiedzi CA mogą być użytecznym odniesieniem do pomocy w monitorowaniu postępów pacjentów z krytycznymi obrażeniami.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *